Iedere bestuurder van een vennootschap dient zijn taken jegens de vennootschap behoorlijk te vervullen, zo luidt de zogenaamde bestuurdersaansprakelijkheid in ons Burgerlijk Wetboek. Hetzelfde geldt voor diegene die zich als niet-bestuurder als ware hij bestuurder zich met de gang van zaken binnen de vennootschap bemoeit (de zogenaamde feitelijke leidinggevende/beleidsbepaler). Bij het besturen van een vennootschap geniet het bestuur een grote mate van beleidsvrijheid, maar wanneer een bestuurder bij het besturen van de vennootschap de grenzen van het redelijke te buiten gaat, kan hij daarvoor op basis van de bestuurdersaansprakelijkheid persoonlijk aansprakelijk worden gesteld. Iedere bestuurder is dan ook afzonderlijk verantwoordelijk voor zijn aandeel in het bestuur en dus in het beleid van de rechtspersoon.
Hoewel de wet hiervoor geen specifieke criteria geeft, heeft de Hoge Raad bepaald dat er slechts sprake kan zijn van onbehoorlijk bestuur indien er sprake is van een ernstig verwijtbaar onbehoorlijke taakvervulling door het bestuur. Dit is (onder anderen) het geval wanneer de bestuurder strafbare feiten en/of frauduleuze handelingen pleegt, onnodig grote en onverantwoorde financiële risico’s neemt, gelden van de vennootschap onttrekt voor bijvoorbeeld privédoeleinden, niet de voor bedrijfsvoering gebruikelijke verzekeringen afsluit, het onbevoegd verbinden van de rechtspersoon aan derden, enzovoort. Enkel de rechtspersoon zelf kan haar bestuurder op die grondslag aansprakelijk stellen (de zogenaamde interne bestuurdersaansprakelijkheid). Eventuele derden die als gevolg van het handelen van de bestuurder schade lijden, kunnen die schade enkel verhalen via een vordering uit onrechtmatige daad (de zogenaamde externe bestuurdersaansprakelijkheid). In het Burgerlijk Wetboek is immers vastgelegd dat hij die jegens een ander een onrechtmatige daad pleegt, welke hem kan worden toegerekend, verplicht is de schade die de ander dientengevolge lijdt, te vergoeden. Door de breed toepasbare definitie van de onrechtmatige daad worden daaraan zeer zware eisen gesteld en is het niet eenvoudig aan de bewijslast te voldoen, zodat de kans van slagen van een beroep op deze aansprakelijkheid gering is.
In faillissement heeft een curator van de failliete vennootschap de exclusieve bevoegdheid om bestuurders en feitelijke beleidsbepalers van de vennootschap persoonlijk aansprakelijk te stellen. Hierbij dient hij aan te tonen dat er sprake is van onbehoorlijk bestuur én dat dit onbehoorlijk bestuur een belangrijke oorzaak is geweest van het faillissement. Enkel wanneer het bestuur heeft nagelaten om een behoorlijke boekhouding te voeren en/of de jaarrekening niet tijdig (binnen 13 maanden na afloop van het boekjaar bij de Kamer van Koophandel is gepubliceerd) geldt een omgekeerde bewijslast, zodat het vermoeden bestaat dat deze omissie een belangrijke oorzaak is geweest van het faillissement en de bestuurder het tegendeel aannemelijk moet maken.
