Wanneer iemand slachtoffer is geworden van een strafbaar feit, heeft diegene de navolgende rechten:
- Het recht op informatie;
- Het recht op hulp;
- Het recht op bescherming;
- Het recht om aangifte te doen;
- Het recht op bijstand;
- Het recht op een tolk;
- Het recht op een schadevergoeding;
- Het recht om te vragen naar contact met de verdachte of dader;
- Het recht op een goede behandeling
- Het recht om te klagen wanneer het Openbaar Ministerie besluit dat er geen strafzaak komt;
- Het recht op inzage in het strafdossier;
- Het recht op een vergoeding wanneer het slachtoffer tevens moet getuigen;
- Het spreekrecht;
- Het recht op informatie over verlof, vrijlating of ontsnapping van de verdachte of dader.
Deze rechten gelden ook voor nabestaanden.
Het spreekrecht
Slachtoffers en nabestaanden kunnen gebruik maken van hun spreekrecht door tijdens de zitting een (mondelinge) verklaring af te leggen, danwel door een schriftelijke verklaring in het dossier te (laten) voegen. Daarvoor geldende de navolgende voorwaarden:
- op het strafbare feit staat een gevangenisstraf van ten minste 8 jaar of meer (artikel 51e lid 1 Sv) of het betreft een expliciet in de wet genoemd misdrijf;
- het slachtoffer moet voor de aanvang van de terechtzitting een schriftelijk verzoek indienen bij de officier van justitie;
- de officier van justitie moet het slachtoffer conform de wettelijke regel oproepen, namelijk als ware getuigen.
Het recht op een schadevergoeding (positie benadeelde partij)
Slachtoffers en nabestaanden hebben de mogelijkheid om zich terzake van hun vordering tot schadevergoeding mondeling of schriftelijk als “benadeelde partij” in het strafproces te voegen, indien zij rechtstreeks schade hebben geleden door een strafbaar feit. Hierdoor is het mogelijk om via de strafrechter een civiele vordering tot schadevergoeding in het strafproces toegewezen te krijgen.
